Busch Gardens - dag 8

Deze vakantie staat een beetje in het teken van pretparken en vandaag was pretpark no. 1 aan de beurt. Busch Gardens is een combinatie van pretpark en dierentuin en er staan wat spectaculaire achtbanen. Sheikra willen we bijvoorbeeld allebei wel heel graag doen, maar met die duik recht naar beneden vonden we hem ook een beetje eng.

Waar het nog wat schuin gaat links ga je omhoog, die lijn recht naar beneden daar ga je omlaag.

Ook de nieuwe achtbaan, Cheeta Hunt moet heel gaaf zijn en daar beginnen we vandaag. Deze achtbaan waarbij je een paar keer keihard gelanceerd wordt (weggaat in de snelheid van een Cheeta), zelfs een keer recht omhoog, is heerlijk soepel. Wij vinden het de beste achtbaan aan het eind van de dag. 

                                          Cheeta Hunt

We lopen langs wat dierverblijven naar de volgende achtbaan Montu. Deze Floorless-achtbaan (dus de voeten bungelen) blijkt ook heel soepel en snel, maar je tuimelt alle kanten op, waardoor Karin er wat misselijk van werd. Ik vond hem wel fijn, al beviel Cheeta Hunt me wat beter.

Het hele park ligt er mooi bij en eigenlijk zijn de 45 minuten wachttijd bij Cheeta Hunt het langste, maar ze hebben hier wel een rotsysteem voor je tassen. je tas mag je in geen enkele attractie (met uitzondering van de gondels) meenemen, maar je kunt ze ook niet bij de uitgang neerzetten en je wordt dus gedwongen om een kluisje te nemen. Dat kost telkens 50 cent, wat irritant is maar niet het ergste. die kluisjes staan buiten het gebouw van de attractie en je hebt dus ook geen tas bij je in de wachtrij. Dat betekent ook geen water, geen zonnebril (behalve ik bij de laatste, daar had ik hem nog aan mijn shirt hangen en dat kostte me een glas, ik kan dus weer een andere zonnebril kopen), geen boekje of iet anders in de wachtrij. In principe betekend het wel dat je spullen de hele dag voor maar 50 cent in een kluisje zou kunnen doen, maar ja de kluisjes zijn niet hersluitbaar en je wil af en toe wel je portemonnee, water enz. hebben. We hebben het een keer geweigerd namelijk bij de houten achtbaan want die gaat immers niet eens over de kop. Dat kwam goed uit, want we hebben vanwege een enorme onweersbui daar lang geschuild en deze achtbaan is niet eens meer open gegaan. 

                         Regen, donder, bliksem en zelfs een paar inslagen dichtbij..

We doen wel de gondeltocht langs de serengeti en komen dan in een ander gebied uit. Hier zien we witte tijgers. Één ligt lekker in het water. Al zijn het grote katten, dit zie ik onze katten niet gauw doen (Quinnie heel misschien).

    

                                      Afkoeling

Wij zoeken ook wat afkoeling en gaan in de wildwaterbaan. Ze geven als waarschuwing dat je hierin nat wordt en wellicht zelfs doorweekt. Ze maakten geen grapje, want Karin en ik zijn na afloop tot ons ondergoed nat. Met dit weer natuurlijk geen probleem, we lopen gewoon verder naar weer een achtbaan. Deze achtbaan beviel ons wat minder goed, veel meer schokken en ik zit continu met mijn hoofd tegen de beugels. We nemen even wat rust en helpen mee wat mensen in de wildwaterbaan na te spuiten. Leuk om even wat mensen te pesten.

Nu is Sheikra aan de beurt. Deze is behoorlijk spectaculair. Gelukkig gaat deze ook lekker soepel, maar je maakt (spoileralert!) twee drops recht naar beneden en beide keren wordt je er eerst even stil boven gehouden.

       

                                           Sheikra

Karin vroeg me bovenaan de drop nog 'waarom doen we dit?', maar ook deze achtbaan was heel geslaagd, door de drops spectaculair te noemen.

We willen de houten achtbaan ook graag doen en lopen die kant op langs de vogelverblijven. Er is ook een vogelpaviljoen, waar je tussen de lorries (kleine papegaaien) loopt. heb je een speciaal soort nectar (we kopen wat nectar ter plekke) dan komen ze ook op je zitten om dat te drinken.

                                             Lorries

Als we bij Kwazi, de houten achtbaan, zijn, breekt zoals eerder genoemd onweer uit. Wij zitten de bui uit en lopen zodra het droog is (maar het flitst nog wel, dus de achtbanen zijn nog gesloten) verder. We komen bij een theater uit en daar begint de ijsshow. Het is hier zelfs 's nachts nog dertig graden, het park heeft een Afrikaans thema en er is een ijsshow. Wij vinden het apart maar gaan wel naar binnen. Het is daar superkoud vergeleken met buiten en we hebben een bolero bij ons die we aantrekken. De ijsshow is mooi, er worden allerlei natuurgebieden (de serengeti, de barrier reef, de zuidpool en de zuidamerikaanse jungle) 'bezocht'. Leuk gedaan, verrassend welke sprongen ze in op zo'n klein ijsvloertje nog kunnen uitgooien. Het is al laat en alleen de Cheeta Hunt blijkt open te zijn gegaan. de wachttijd is 20 minuten, dus deze gaan we nog een keer doen. In het donker blijkt die net zo leuk.

                                            Iceploration

Ter afsluiting van deze dag is er nog een show met muziek, accrobatiek en vuurwerk en ook dit bleek prima te zijn (en Rockmuziek in plaats van zoete Disney-muziek). 

Op de terugweg stoppen we bij een Taco Bell voor een Burrito.

Wildlife? - dag 7

Het is vakantie, maar vandaag beginnen we toch met wat boodschappen. We willen naar Sanibel island om wat wild te bekijken. Er is namelijk een groot wildreservaat. 

De rit naar Sanibel toe is al schitterend, de lange brug over met wat zicht op mangrove-eilandjes. Het eiland is ook wild begroeid. Alleen blijkt wildliferoad dicht te zijn. Ze gaan dit helemaal opknappen.. Prima, maar wel jammer voor ons. We worden verwezen naar twee kleinere gebieden, een is een wandeltocht en de ander kun je met kano's bevaren. We gaan eerst wandelen maar omdat het zo heet is kiezen de dieren ook voor beschutting. Toch zien we nog een alligator en een schildpad.. 

                                                            Alligator.. Check 

Het verschil met de crocodile hebben we maar niet gecheckt, aangezien je dan moet gaan tellen of die 70 of 80 tanden heeft.

Libelles en hagedisjes kom je overal tegen en ook hier zien we er wel heel veel. 

                               Hagedissen zien we overal.

Ik wil dat kano-en ook wel proberen maar Karin had slecht geslapen, heeft wat hoofdpijn en last van de hitte. We besluiten dan toch richting Tampa te gaan. We stoppen bij Pinocchio voor een ijsje (bedankt voor de tip) en dan rijden we een paar uur. In het hotel aangekomen nemen we een duik in het zwembad, dat we weer helemaal voor onszelf hebben. 

                                                                        Privé-zwembad

Ik trek wat baantjes en Karin leest wat. Het wordt al laat en we gaan naar de Outback om te eten. Morgen de eerste pretparkbelevenissen...

Roadtrip - dag 6

Over vandaag valt niet veel te vertellen, we hebben namelijk vooral achter het stuur gezeten (of in de passagiersstoel) om van Key West naar Fort Myers te rijden.

                                                       Het uitzicht van vandaag.

Toch maakte dit het ook een beetje een rustdag, we kletsen wat, rijden of rusten wat uit. We hadden ook al best wat uitgeslapen om na een uurtje rijden te stoppen voor een uitgebreid ontbijt bij IHOP en rijden dan verder en stoppen vooral om van chauffeur te wisselen. We verdwalen wel wat rondom Miami omdat het voor ons niet duidelijk was dat de tolweg naar Miami South Beach ook naar het westen toeliep, maar met wat omzwervingen langs onder andere Coral Gables (zien we dat ook nog) komen we op de goede weg uit, die nu dan ook heel makkelijk leidt tot Fort Myers Beach. De hotelkamer is oké en het beste van dit hotel is dat het pal aan het strand ligt. 

                                                        Outrigger Beach Resort

Nu echt een zandstrand, het water is dan ook minder turquoise, maar het strand is wel witter. We gaan wat zwemmen en foto's maken en drinken bij de Tiki-bar een sangria en gaan op tijd naar de kamer.

                            En opnieuw een mooie sunset... 

Animals everywhere - dag 5

Vandaag hadden we een volle dag hier in Key West. We slapen een beetje uit en laten ons dan om elf uur naar het centrum brengen. Daar ontbijten we in een zogenaamd Frans restaurant. Wij willen naar het huis van Ernest Hemingway, de bekende schrijver die een tijd in Key West gewoond heeft. Niet omdat wij zulke fans zijn, integendeel wij hebben beiden nog nooit een boek van hem gelezen, maar wij zijn wel beide kattenliefhebbers. De familie van Hemingway heeft dit huis nagelaten als museum in de voorwaarde dat de katten blijven. Deze katten hebben in hun genen een afwijking, waardoor een deel een zesde teen heeft.

                                                           Het bed is off-limits behalve voor katten..

We gaan de tour door het huis doen en horen zo wat over het leven van Hemingway en zijn vier huwelijken. Hij was reislustig en heeft ook langere tijd in Europa en Cuba gewoond. Zijn tweede vrouw Paulene heeft het meeste invloed gehad op dit huis.

Na de rondleiding kunnen we rondkijken en wat foto's maken. Er zijn nu 45 katten de allemaal los kunnen rondlopen (de meesten liggen ergens te slapen) met uitzondering van de 3 kittens die nog niet alle inentingen hebben gehad. Je mag ze niet oppakken maar wel aaien en ze laten dat zich bijna allemaal wel welgevallen. 45 katten zien we natuurlijk niet, maar het is wel duidelijk dat het er veel zijn, zoveel hoef ik echt nooit in ieder geval. De gids vertelde ook dat zij alle katten en hun nazaten houden. Zelfs als ze de 6 tenen niet hebben (ze hebben allemaal het gen, maar niet allemaal de afwijking) blijven ze hier en af en toe is er zelfs een zwerver bijgekomen (maar omdat de katten hier oorspronkellijk niet voorkomen kan dat ook best een afstamming zijn). Wij komen dan ook overal katten tegen net zoals hokjes met brokken en water tegen. 

                                                                          De werkkamer van Hemingway.

                                    Katten liggen overal

Er zijn van die toeristische must-do's en een van die dingen is de boei die aangeeft dat dat het zuidelijkste punt van Amerika is, The southernmost point (ze hebben een heleboel southernmost-dingen: The southernmost hotel, hockeyclub, giftshop, etc) is niet echt het meest zuidelijk, er zijn namelijk nog wat eilandjes zuidelijker, maar dat is natuurgebied en daar mogen alleen vogels komen. Dit punt is wel bereikbaar en heeft ook in het kader van de geschiedenis van Key West een speciale betekenis dus ze hebben hier een boei geplaatst, waar wij ook nog even mee op de foto gaan.

                                                                      Southernmost point

Via het strand en via het 0-mile bordje, het begin van de weg (zeg maar de A1 bij ons) die helemaal tot Maine bij Canada doorloopt zoeken we een plek op waar we de beroemde Key Lime Pie kunnen eten. Ik neem de versie die gedoopt wordt in chocola en Karin de originele met cream. Ik ben niet zo gek op limoendingen en vind dit wel oké maar niet superlekker, Karin kan het wat meer waarderen.

Nu lopen we door Duval street langs naar de plek waar wij een excursie hebben geboekt om dolfijnen te spotten, te snorkelen en dan vanaf de boot de zonsondergangmet champagne of wijn toe te toasten. Deze tour bleek helemaal super, we zagen al snel een dolfijn en ik was dus helemaal in de wolken. Natuurlijk heb ik dolfijnen gezien in het dolfinarium en ik zag ze ook vanuit de auto onderweg naar Key West, maar het was al heel lang een wens ze van dichtbij in het wild te zien. Dolfijnen vind ik schitterend, maar ik zie niet-huisdieren toch het liefste in vrijheid. Die ene dolfijn bleek dan ook maar een klein voorproefje, we kwamen later tussen een paar groepjes van dolfijnen, het wordt op een gegeven moment zelfs onduidelijk hoeveel het er zijn; 10 zeker, misschien wel 20. 

                                                    In het turquoise water springt een dolfijn op.

Tussen al die dolfijnen blijft de boot een uur ongeveer varen en de dolfijnen zwemmen op een afstandje, maar soms ook naast, onder, voor en achter de boot. We maken heel wat foto's en filmpjes, ons realiserend dat een groot deel van die beelden alleen water zullen laten zien, want ze duiken dan weer onder en duiken dan weer ergens anders op.

                                                   Naast de boot zwemmen ze rustig mee.

 Het maakt ook niet, de camera's gaan zelfs aan de kant op een gegeven moment, zodat we met onze eigen ogen kunnen genieten.

                                                 Aan het vechten of stoeien.

Na een tijdje met nog wat vinnetjes in de verte besluit de kapitein verder te varen richting de mangrove, waar we tussen het koraal kunnen snorkelen. We krijgen daar wat instructies en kunnen dan het water in. Het koraal zelf is wat grijs en de vissen zijn ook niet zo bont als in Thailand, maar met de geel-en blauwtinten toch heel mooi om te zien. Ik krijg de schrik van mijn leven als ik ineens oog-in-oog sta met een enorme haai (ergens tussen de meter en anderhalve meter), maar dat dier schrikt net zo hard en zwemt weg. Eenmaal van de schrik bekomen blijf ik toch snorkelen en ik zie barracuda's, snappers en nog meer.. 

                                                               Ik lig nog in het water..

Sommige mensen hadden mijn ontmoeting met de haai gezien en zij konden me vertellen dat de haai die ik tegenkwam gekomen de nurse-shark was, een soort die hier veel voorkomt.

Als iedereen aan boord is, worden we weer voorzien van een drankje (en nu stappen we over naar een wijntje) en varen terug naar Key West. Tijdens de zonsondergang wordt er wat reggae-muziek opgezet, we kletsen wat met de crew en medepassagiers en genieten van het kleurige schouwspel aan de horizon.

                                                               Sunset at Key West

Het is inmiddels half negen en we lusten wel wat, dus op advies van de crew gaan we naar een visrestaurant, ik eet vis, Karin garnalen. Opnieuw gaan we nog even wat drinken bij Sloppy Joe's en dan pakken we de shuttle naar het hotel. Morgen moeten we een behoorlijke afstand rijden..

Moving on - dag 4

Vandaag verlaten we Maimi en gaan we naar Key West. We wilden echter ook een airboat-tour doen, want de enige andere mogelijkheid daarvoor is anders maandag, maar dan moeten we nog verder reizen dan vandaag. We checken uit, doen wat boodschappen zodat we genoeg drinken hebben onderweg en rijden naar Gator Park.

Langs de lange, rechte weg door de Everglades zijn een heleboel parkjes die airboattours aanbieden, Gatorpark is een van de vele die daarnaast ook een soort dierparkje heeft en een wildlifeshow aanbiedt. Daar zijn wij beiden niet zulke liefhebbers van, want vaak vinden we het alleen maar zielig voor de dieren (muv de vogels, want die lopen daar gewoon los rond), maar de airboatrit is geweldig. We zien nog een aligator en een schildpad, maar die verbergen zich grotendeels voor die drukte en de luide boten. Het leukste van die tour is het gedeelte waarbij we hard over het water heen gaan. De boten zijn enorm lawaaiig en ze maken waarschijnlijk altijd hetzelfde rondje, maar gezien de uitgestrektheid van de Everglades lijkt het wel of je door een onbekend terrein heengaat. We hadden oordoppen in en het haar vliegt alle kanten op, ook wordt je er wat nat van, maar het voelt heerlijk, zeker in de hitte van Florida. 

                                                      De airboat achter ons, maar deze bevatte een klein groepje.

Na de airboatrit, waarbij je natuurlijk weer eens herinnerd wordt dat fooien gewaardeerd worden gaan we toch even kijken bij de wildlifeshow. 

Dat fooien geven in Amerika erbij hoort is bekend, maar ik blijf het wennen vinden dat het zo vaak gezegd word en dat het ook bij bonnetjes vaak met de pen erbij geschreven wordt dat de fooi niet inbegrepen is. Is dat omdat ze horen dat je uit het buitenland komt en dat buitenlanders het vaak vergeten? Dan vond ik de methode in Miami vriendelijker, die hadden gewoon bij de bon onderaan fooisuggesties staan, zodat je meteen zag wat het bedrag werd bij 10%, 15% en 20% fooi. Scheelde rekenwerk, was net zo goed een herinnering, maar oogt voor mijn gevoel beleefder..

Ach ja, dat staat los van de wildlifeshow, die ons erg meeviel. De gids liet iedereen eerst een Schorpioen zijn en ook het alligatorwrestling ging er veel kalmer aan toe dan wij dachten. In plaats van een heleboel geworstel en gespartel van zo'n dier lag de alligator er rustig en de gids demonstreerde hoe zo'n dier van oudsher door de indianen gevangen werd. Het gaat dan met name om snelheid en gebruik maken van de zwakker kanten van de alligator zoals het niet kunnen zien wat er achter zich bevindt en dat wanneer je zijn ogen afdekt dat hij dan helemaal ontspant. Verder moet je natuurlijk snel zijn en volgens mij juist hopen dat je niet in een worsteling terecht komt, want de doneren zijn sterk en hebben heeeeel veel tanden. Theorie terzijde dit wil ik zelf niet gaan uitproberen.

De mogelijkheid om zelf met een kleinere alligator (met dichtgeplakte bek) op de foto te gaan slaan we over, dat arme beest gaat de hele dag van arm tot arm, kan niet lekker in water liggen waar die thuishoort en heeft dan ook nog niet eens de kans om een hapje te nemen van al die mensen, nee dat is niet mijn ding, al snap ik best dat mensen met een alligator op de foto willen. Als ze nou elk uur een ander dier zouden hebben zodat het dier dit maar 1 uur per dag zou moeten doorstaan dan voelde het wat minder verkeerd, nu kan ik me er net overheen zetten.

Wij kijken nog even rond, vermaken ons even om het pauwenjong die bij moederkip in de buurt blijft en vragen ons even af hoe die combinatie is ontstaan. Zou het pauwenjong bij het uitkomen de kip als eerste gezien hebben en toen vervolgens dat als zijn moeder hebben gezien? En heeft de kip het toen geadopteerd, want ook zij lijkt het jong als haar eigen te beschermen en wij zich te houden.Er lopen genoeg pauwen rond, maar dit tweetal blijft bij elkaar.

                          Pauwenjong en moederkip

Dan hebben we het gezien en we stappen in de auto om naar Key West te rijden. Deze hele lange weg  langs al die eilandjes kost veel tijd, want het is grotendeels één baan en op de een of andere manier staan we regelmatig stil of moeten we stapvoets rijden. We wisselen af en na ongeveer 5 uur rijden komen we dan aan bij het hotel op Key West.

We krijgen bij het inchecken een chocolatechipcookie (blijkbaar een kenmerk van de Hilton's Doubletree hotels), er wordt uitgelegd dat we gebruik kunnen maken van de shuttleservice en dan kunnen we naar onze kamer. deze is wel erg mooi. Net zoals bij het vorige hotel is het schoon, staan er twee grote bedden en is het ruim, maar deze kamer is wat groter, netter, er is een koelkast en mogelijkheid thee te zetten en de aankleding is wat netter.

Omdat het inmiddels al na zes uur is en we natuurlijk wel de zonsondergang willen zien waar Key West zo bekend om is, frissen we ons wat op en gaan dan met de shuttle naar het zuiden van Key West. Wat een gezellig plaatsje is dit, leuke huizen, veel bedrijvigheid, drukte en gezelligheid. We pakken de zonsondergang mee (die mooi is, maar heel eerlijk, ik vond die van gisteren misschien wel indrukwekkender) en kijken naar wat straatartiesten en kraampjes op Mallory Square.

                                                          Zonsondergang bij de Golf van Mexico.

                              Straatartiest op Mallory Square

We zoeken een restaurant op en komen uit bij Coraline's. Het is er druk en het eten is lekker en voor ons gevoel ook een beetje gezond, we eten namelijk vis, rijst en broccoli..

Na het eten lopen we verder door Duval Street.. Het doet me allemaal wel een beetje terugdenken aan de vakantie in Thailand, de drukte van Bangkok in combinatie met het sfeertje van de fullmoonparty in Ko Pagnan... We eindigen de dag in Sloppy Joe, waar je bier of drank kan krijgen, dus Karin gaat aan Key Westbieren ik waag me aan een shot met perzikenlikeur.

Iets na elven pakken we de shuttle..

Living the life - dag 3 alweer

Vandaag waren we beiden vroeg op. Ik ga naar beneden om wat te zwemmen, maar ik kon de verleiding niet weerstaan iets verder te lopen dan het zwembad en was dus aan het rondspartelen in de oceaan. Dat zag Karin vanuit de hotelkamer, dus die kwam er ook bij... Ook het gewone zwembad hebben we daarna opgezocht om weer even het zout van ons af te spoelen. Het is bewolkt en wij verbazen ons over de warmte, niet alleen buiten maar ook het zeewater en zeker het zwembad zijn heerlijk van temperatuur.

                                                                     De Atlantische oceaan

Vandaag wilden wij zo'n bustoer doen, dus we gaan zo'n rode bus opzoeken. Eerst toch maar weer heel luxe een stukje per taxi en daarmee naar Fontainebleau (voor ons een bekend gebied en kasteel in Frankrijk maar de amerikanen hebben er al fontain blue van gemaakt en snappen ons niet. We willen vanaf,  het blijkbaar qua bouw meest dure, hotel de dubbeldekkerbus nemen, maar die missen we. We lopen een halte verder en daar komt na een tijdje een bus aan. We kiezen ervoor ook de boottocht te doen en rijden door Miami naar Bayside Marketplace.. Daar kijken we rond en pakken dan de boot langs alle celebrity-huizen.

                Elisabeth Taylor of husband nr. X niet ontdekt, maar dit is wel een van haar huizen.

 Eenmaal terug ontdekken we dat de planning van het busbedrijf zeer onhandig is en we de tocht langs Downtown Miami enzovoorts niet meer kunnen redden. We balen een beetje, we hadden toch beter de auto kunnen nemen of de boottocht niet kunnen doen, maar er rest ons niets anders dan de bus weer te nemen richting Miami Beach.. Eenmaal terug bij het hotel besluiten we dan alsnog de auto te pakken. we rijden naar Little Havana, waar wat mannen domino spelen en we een half Cubaans wijk in Miami vinden.

                                                               Domino blijkt het! spel in Little Havana.

We gaan naar aanleiding van tips op een fora eten en genieten van de zonsondergang bij the rusty pelican. Deze is nu helemaal verbouwd en was dus meteen wat sjieker dan verwacht, we hebben dan ook ineens te maken met valetparking. Dat voelt raar, we kunnen immers onze auto ook zelf wel parkeren, maar het hoort bij Miami, dus we geven de autosleutel mee en zullen straks onze auto wel weer terugkrijgen hopen/denken we. Het restaurant was prima, we nemen verschillende kleinere gerechten zoals sushi, een salade en herb fries en kunnen tijdens het eten genieten van de geweldige kleuren als achtergrond van de Miami-skyline.. Met camera, maar ook met eigen ogen natuurlijk genieten we van dit schouwspel. Gelukkig ontvingen we ook onze auto weer terug en dan cruisen we langs de Ocean Drive naar het hotel. morgen reizen we verder naar Key West..

                                     Sunset bij Miami..

Hitte en cocktails, oftewel dag 2

Ondanks het late tijdstip gisteren waren we al om zeven uur wakker. Karin kon vrij makkelijk weer in slaap vallen, maar bij mij duurde het even (al is het uiteindelijk wel gelukt). Uiteindelijk hebben we tot kwart over negen geslapen en zijn we pas om half elf klaar om Miami te bezoeken. vandaag wilden we het bij South Beach houden en een beetje acclimatiseren. Al waren de weerberichten niet heel rooskleurig het is wel bloedheet en zoals bleek ook wel heel zonnig. We lieten de auto staan en zijn met de bus richting het Holocaust Memorial vertrokken. We kwamen wel wat aan het dwalen en uiteindelijk zijn we via de botanische tuinen toch bij het Holocaust Memorial aangekomen. En dat was wel heel indrukwekkend.. Net zoals bij de reis naar Washington bleek maar weer dat de Amerikanen wel herdenkingsmonumenten kunnen bouwen. Gruwelijk mooi en beide woorden zijn heel letterlijk te nemen.

                                                                Vlinder in de botanische tuin..

                                                                                  Holocaust Memorial

Het was vandaag warm en overwegend zonnig. De twee flinke stortbuien van vandaag misten we net doordat we een Cubaans tentje in waren gegaan om wat te eten. Ondanks deze hitte hebben we veel gelopen en we zijn dus vanaf het Holocaust Memorial via wat winkeltjes op Lincoln Road naar het strand gelopen. 

                                            Strandwacht

                                                                                       Pootje baden in de oceaan.

Via het strand zijn we doorgelopen naar Ocean Drive. De art-deco panden zijn wereldberoemd en ook wij konden de kleurige en diverse panden wel waarderen. We lieten ons uiteindelijk verlokken tot een cocktail tijdens happy hour en aangezien we niet zulke drinkers zijn, we het heet hadden en nog wat vermoeid waren kwamen die best hard aan. 

                                                                      Art-deco aan de Oceandrive

                                                                                         Happy hour

We hebben het dan ook maar mooi bij eentje gehouden om daarna weer een stukje te lopen. Weer op Lincoln Road hebben we eerst de Apple Store en vervolgens een pizzeria opgezocht.. Het werd al laat en na al dat gesjouw van vandaag hebben we ons heel luxe per taxi terug laten brengen naar het hotel.. Nu nog even relaxen en internetten en dan zwaaien we af..