We gaan de tour door het huis doen en horen zo wat over het leven van Hemingway en zijn vier huwelijken. Hij was reislustig en heeft ook langere tijd in Europa en Cuba gewoond. Zijn tweede vrouw Paulene heeft het meeste invloed gehad op dit huis.
Na de rondleiding kunnen we rondkijken en wat foto's maken. Er zijn nu 45 katten de allemaal los kunnen rondlopen (de meesten liggen ergens te slapen) met uitzondering van de 3 kittens die nog niet alle inentingen hebben gehad. Je mag ze niet oppakken maar wel aaien en ze laten dat zich bijna allemaal wel welgevallen. 45 katten zien we natuurlijk niet, maar het is wel duidelijk dat het er veel zijn, zoveel hoef ik echt nooit in ieder geval. De gids vertelde ook dat zij alle katten en hun nazaten houden. Zelfs als ze de 6 tenen niet hebben (ze hebben allemaal het gen, maar niet allemaal de afwijking) blijven ze hier en af en toe is er zelfs een zwerver bijgekomen (maar omdat de katten hier oorspronkellijk niet voorkomen kan dat ook best een afstamming zijn). Wij komen dan ook overal katten tegen net zoals hokjes met brokken en water tegen.
Er zijn van die toeristische must-do's en een van die dingen is de boei die aangeeft dat dat het zuidelijkste punt van Amerika is, The southernmost point (ze hebben een heleboel southernmost-dingen: The southernmost hotel, hockeyclub, giftshop, etc) is niet echt het meest zuidelijk, er zijn namelijk nog wat eilandjes zuidelijker, maar dat is natuurgebied en daar mogen alleen vogels komen. Dit punt is wel bereikbaar en heeft ook in het kader van de geschiedenis van Key West een speciale betekenis dus ze hebben hier een boei geplaatst, waar wij ook nog even mee op de foto gaan.
Via het strand en via het 0-mile bordje, het begin van de weg (zeg maar de A1 bij ons) die helemaal tot Maine bij Canada doorloopt zoeken we een plek op waar we de beroemde Key Lime Pie kunnen eten. Ik neem de versie die gedoopt wordt in chocola en Karin de originele met cream. Ik ben niet zo gek op limoendingen en vind dit wel oké maar niet superlekker, Karin kan het wat meer waarderen.
Nu lopen we door Duval street langs naar de plek waar wij een excursie hebben geboekt om dolfijnen te spotten, te snorkelen en dan vanaf de boot de zonsondergangmet champagne of wijn toe te toasten. Deze tour bleek helemaal super, we zagen al snel een dolfijn en ik was dus helemaal in de wolken. Natuurlijk heb ik dolfijnen gezien in het dolfinarium en ik zag ze ook vanuit de auto onderweg naar Key West, maar het was al heel lang een wens ze van dichtbij in het wild te zien. Dolfijnen vind ik schitterend, maar ik zie niet-huisdieren toch het liefste in vrijheid. Die ene dolfijn bleek dan ook maar een klein voorproefje, we kwamen later tussen een paar groepjes van dolfijnen, het wordt op een gegeven moment zelfs onduidelijk hoeveel het er zijn; 10 zeker, misschien wel 20.
Tussen al die dolfijnen blijft de boot een uur ongeveer varen en de dolfijnen zwemmen op een afstandje, maar soms ook naast, onder, voor en achter de boot. We maken heel wat foto's en filmpjes, ons realiserend dat een groot deel van die beelden alleen water zullen laten zien, want ze duiken dan weer onder en duiken dan weer ergens anders op.
Het maakt ook niet, de camera's gaan zelfs aan de kant op een gegeven moment, zodat we met onze eigen ogen kunnen genieten.
Aan het vechten of stoeien.
Na een tijdje met nog wat vinnetjes in de verte besluit de kapitein verder te varen richting de mangrove, waar we tussen het koraal kunnen snorkelen. We krijgen daar wat instructies en kunnen dan het water in. Het koraal zelf is wat grijs en de vissen zijn ook niet zo bont als in Thailand, maar met de geel-en blauwtinten toch heel mooi om te zien. Ik krijg de schrik van mijn leven als ik ineens oog-in-oog sta met een enorme haai (ergens tussen de meter en anderhalve meter), maar dat dier schrikt net zo hard en zwemt weg. Eenmaal van de schrik bekomen blijf ik toch snorkelen en ik zie barracuda's, snappers en nog meer..
Sommige mensen hadden mijn ontmoeting met de haai gezien en zij konden me vertellen dat de haai die ik tegenkwam gekomen de nurse-shark was, een soort die hier veel voorkomt.
Als iedereen aan boord is, worden we weer voorzien van een drankje (en nu stappen we over naar een wijntje) en varen terug naar Key West. Tijdens de zonsondergang wordt er wat reggae-muziek opgezet, we kletsen wat met de crew en medepassagiers en genieten van het kleurige schouwspel aan de horizon.
Het is inmiddels half negen en we lusten wel wat, dus op advies van de crew gaan we naar een visrestaurant, ik eet vis, Karin garnalen. Opnieuw gaan we nog even wat drinken bij Sloppy Joe's en dan pakken we de shuttle naar het hotel. Morgen moeten we een behoorlijke afstand rijden..
